Regístrate
Se enviará la contraseña a tu correo electrónico.

 

Vallejo & Co. presenta una selección de poemas de Elizabet Yóskova, poeta integrante del libro Nueva Poesía Social. La Antología (2020), publicado este año por CreateSpace Ed. el que pueden encontrar dando click aquí.

 

 

Por Elizabet Yóskova*

Traducción del búlgaro al español por Marco Vidal González**

Crédito de la foto (izq.) CreateSpace Ed. /

(der.) la autora

 

 

3 poemas de Nueva Poesía Social. La Antología (2020),

de Elizabet Yóskova

 

 

Hoy hace un calor horrible

Mi sudor es dulce y huele a carroña

He tirado todas las camisas de plástico

Mi cabello de plástico se derrite sobre mis hombros desnudos.

¡Necesito aire!

Qué es aire, preguntan mis hijos.

No hay cigarros, ya que no queda tabaco.

No hay alcohol, ya que no quedan frutas.

Qué es frutas, preguntan mis hijos.

Vosotros los jóvenes nunca lo sabréis…

¿Cómo me enterrarán entonces, si ya no queda tierra..?

El cemento difícilmente se rompe.

 

 

 

No hay nada tan trágico, está claro

Solo dos personas que se han ido

El uno del otro

Alguien las ha observado desde su ventana

Seguramente

Mientras se fumaba un cigarrillo

Seguramente

Cómo permanecían, con sus frentes juntas

Cómo permanecían quietos

Cómo su aliento revoloteaba formando nubes

Parece una aureola común baja la farola

En el tiempo en el que el hombre apagó su cigarrillo

Los dos de abajo se dieron media vuelta

Contando sus pasos el uno del otro

Al igual que antes de un fusilamiento

Al igual que antes de un duelo.

 

 

Se marchó cuando tenía trece años

Y durante otros trece no ha parado

Cuando le preguntan dónde vive

Dice no lo sé

O no estoy segura

Se ríe

Trece habitaciones ha tenido

Trece camas

Trece cocinas

Trece veces su equipaje repleto de ropa

Y macutos

Macutos por todas partes

Para unos cuantos meses

Después

Tiene que huir

Cierra la puerta

No vuelve

La ves caminando encorvada

De su cuello cuelga una cadenita

En lugar de recuerdos

Llaves colecciona

 

 

 

——————————————————————————————————————————–

(poemas en su idioma original, búlgaro)

 

 

Днес е ужасна, ужасна жега

Потта ми е сладка и мирише на леш

Изхвърлих всички пластмасови ризи

Пластмасовата ми коса се топи по голите ми рамене.

Дайте ми въздух!

Какво е това въздух – питат децата ми.

Няма цигари, защото няма тютюн.

Няма алкохол, защото няма плодове.

Какво е това плодове – питат децата ми.

Вие младите никога няма да знаете…

Как ли ще ме заровят, като няма вече пръст…

Циментът се чупи трудно

 

La poeta Elizabet Yóskova

 

Няма нищо трагично, разбира се

Просто двама човека са си тръгнали

Един от друг

Някой ги е наблюдавал от прозореца си

Сигурно

Докато е пушел цигарата си

Сигурно

Как стоят, допрели чела

Как не помръдват

Как дъхът им се вие на облаци

Изглежда като общ ореол под уличната лампа

За времето в което човекът е загасил цигарата си

Двамата долу са се обърнали кръгом

И броят крачките си един от друг

Като преди разстрел

Като преди дуел.

 

 

 

Тръгнала е, когато е била на тринайсет

И още тринайсет не се е спирала

Когато я питат къде живее

Казва не знам

Или не съм сигурна

Смее се

Имала е тринайсет стаи

Тринайсет легла

Тринайсет кухни

Тринайсет пъти багажникът пълен със дрехи

И сакове

Навсякъде сакове

За няколко месеца

После

….

Трябва да бяга

Заключва

Не се връща

Виждаш я – крачи приведена

На врата й тежи верижка

Вместо спомени

Колекционира ключове

 

 

 

 

 

*(Smolyan-Bulgaria, 1996). Poeta. Reside entre Háskovo y Sofía (Bulgaria). Se dedica a la enseñanza de lenguas extranjeras en un colegio. Su pasión es el arte.

 

 

 

**(Sanlúcar de Barrameda-España, 1995). Poeta y traductor. Graduado en Lenguas modernas y sus literaturas con Mención en lenguas eslavas por la Universidad de Granada (España). Obtuvo el premio Mundos y Colores (2017) de la Asociación de Periodistas Hispanohablantes de Bulgaria por su blog literario La Tortuga Búlgara, donde escribe sobre lengua, literatura y cultura búlgaras. Fue finalista en la II Justa Poética Alexandre Amad por su poema “Tres maricas”. Es uno de los redactores de la revista búlgara Нова социална поезия (‘Nueva Poesía Social’), donde publica regularmente. Se desempeña como traductor de poesía del búlgaro y del macedonio al español. Ha traducido y publicado los poemarios Nueva Poesía Social. La Antología (2020), Muchacha Blanca, de Vladimir Sabourín (2020) y El Muchacho Azul, de Aleksandar Vutimski (2020).

 

 

Deja un comentario

A %d blogueros les gusta esto: