Traducción y notas por Mario Domínguez Parra

Crédito de la foto el autor

 

 

Los restos humeantes.

5 poemas de Dimitris Juliarakis*

 

 

La caja negra

 

Quién hallará la caja negra de nuestra vida

entre tristes restos humeantes

quién los relatará con delicadeza y luego quién

sobre ella se agachará lóbrego

para analizar las causas de la tragedia.

Pero y si esto aún ocurre de qué sirve

ya que ocurrió todo lo que iba a ocurrir

ya que pálidos regresamos al devastado

pavimento de nuestra juventud

y ya a nadie conocemos

ni pedimos nada.

Mejor entonces que no se halle

la caja negra de nuestra vida

mejor que se pudra perdida por los campos

y que la hierba sobre ella se extienda muda

hasta cubrirla del todo

para que solo quede

un bulto en la tierra.

 

 

 

Fiumicino

 

Suelta tus perros salvajes Fiumicino

afila tus cuchillos enfoca

tus luces hacia mí

suavízalas luego para que me desmiembren

ahoga mis aullidos en tus sirenas

esparce mis escasas ropas en el vórtice de los vientos

excava mi tumba en tus infinitos campos

en mitad del inmenso pasillo

inhuma mi cuerpo y olvídame allí

sin cruz o señal alguna

con la grasa de las máquinas como único óleo

con el sudor frío de tus pilotos

y quizá quién sabe algún día

un candil funerario sobre mi tumba

con todo su queroseno y sus aceites

ponga en marcha un DC.

 

 

 

El cuchillo por la espalda

 

Cómo se enciende y enardece el sueño

junto con el cuchillo por la espalda

cómo caen al fuego sus sonidos desnudos

y la tierna esencia se lanza hacia arriba

cómo ondea cómo sostiene la corbata rayada

el muerto en cada exhumación.

 

h-soypergka-perimenei

Poemario “Superga espera” (1987), de Dimitris Juliarakis.

 

La educación de la boca

 

Boca no veas el averno

que crujiendo se abre ante ti

boca no enloquezcas en las cimas

tu lengua con la navaja no pautes

boca no escupas tus dientecillos

no cierres no abras

boca mantén tu sangre

muerta en el paladar.

 

(de Superga espera)

 

 

 

A un fayum

 

Rostro amado me miras con mirada extinta

ya se decoloró en la arena tu negro

cabello tus labios se congelaron

tus mejillas rubicundas ahora blancas sepulcrales.

Agraciado rostro quién serías

cuál tu estirpe qué cuitas te hicieron añicos

qué cuerpos disfrutaron tu roce.

Rostro venerado no tengo para ti

sino tiernas palabras; tú en soledad[1]

te me pareces en el frío mausoleo del museo

en soledad yo asimismo en el erial del mundo.

 

(de El cadáver de los días)

 

 

————————————————————————————————————————

(poemas en su idioma original, griego)

 

El poeta Dimitris Juliarakis

El poeta Dimitris Juliarakis

5 poemas de Dimitris Juliarakis

 

 

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ

 

Το μαύρο κουτί ποιος θα βρει της ζωής μας
μεσ’ από θλιβερά συντρίμμια καπνισμένα
ποιος απαλά θα τ’ αναφέρει κι ύστερα ποιος
απάνω του θα σκύψει ζοφερός
τα αίτια της τραγωδίας ν’ αναλύσει.

Αλλά κι αυτό ακόμη να συμβεί ποιο τ’ όφελος
αφού έγινε πια ό,τ’ ήτανε να γίνει
αφού χλωμοί στης νιότης μας
το ρημαγμένο το λιθόστρωτο γυρίζουμε
κι ούτε κανέναν πια γνωρίζουμε
ούτε πια τίποτα ζητούμε.

Καλύτερα λοιπόν να μη βρεθεί
το μαύρο της ζήσης μας κουτί
κάλλιο χαμένο κάπου στα χωράφια να σαπίζει
και το χορτάρι πάνω του ν’ απλώνεται βουβό
ώσπου να το σκεπάσει ολότελα
κι ένα εξόγκωμα στη γης
μονάχα ν’ απομείνει.

 

 

 

ΦΙΟΥΜΙΤΣΙΝΟ

 

Λύσε τα άγρια σκυλιά σου Φιουμιτσίνο
τρόχισε τα μαχαίρια σου ρίξε
τα φώτα σου σε μένα
αμόλησέ τα ύστερα να με διαμελίσουν
τα ουρλιαχτά μου πνίξε στις σειρήνες σου
τα λιγοστά μου ρούχα σκόρπισε στη δίνη των ανέμων
σκάψε το μνήμα μου στ’ απέραντα χωράφια σου
στη μέση του μεγάλου διαδρόμου
θάψε το σώμα μου και ξέχνα με εκεί
χωρίς σταυρό ή άλλο οποιοδήποτε σημάδι
με μόνο μύρο μου το γράσο από τις μηχανές
τον κρύο ιδρώτα των πιλότων σου
κι ίσως ποιος ξέρει κάποτε
μνημόσυνο στον τάφο μου καντήλι
μ’ όλη την κηροζίνη και τα λάδια του
ανάψει ένα DC.

 

 

 

ΤΟ ΠΙΣΩΠΛΑΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

 

Πώς ανάβει και κορώνει ο ύπνος
με το πισώπλατο μαχαίρι του παρέα
πώς πέφτουν στη φωτιά οι ήχοι του γυμνοί
κι εκσφενδονίζεται ψηλά η τρυφερή ουσία
πώς ανεμίζει πώς κρατά τη ριγωτή γραβάτα
ο νεκρός στην κάθε εκταφή του.

 

 

Poemario "El cadáver de los días" (1994), de

Poemario “El cadáver de los días” (1994), de Dimitris Juliarakis

 

Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ

 

Στόμα μη δεις το έρεβος
που τρίζοντας ανοίγεται μπροστά σου
στόμα μην τρελαθείς στις κορυφές
τη γλώσσα σου με το ξυράφι μη χαράξεις
στόμα μη φτύσεις τα δοντάκια σου
μην κλείσεις μην ανοίξεις
στόμα το σκοτωμένο αίμα σου
κράτα στον ουρανίσκο.

 

 

 

Σ’ ΕΝΑ ΦΑΓΙΟΥΜ

 

Πρόσωπο αγαπημένο με βλέμμα σβησμένο με κοιτάς
ξεθώριασαν στην άμμο πια τα μαύρα τα
μαλλιά σου παγώσανε τα χείλια σου
τα μάγουλα τα ροδαλά σου τώρα άσπρα νεκρικά.

Χαριτωμένο πρόσωπο ποιος να ’σαι
ποια η γενιά σου τι βάσανα σε τσάκισαν
τι σώματα χαρήκαν τ’ άγγιγμά σου.

Πρόσωπο λατρεμένο δεν έχω για σένα
παρά λόγια τρυφερά· μου μοιάζεις
μόνος εσύ στο κρυερό σου μαυσωλείο του μουσείου
μόνος κι εγώ στου κόσμου μεσ’ την ερημιά.

 

 

 

———————————————-

[1] La supresión de la tilde para el adverbio «sólo» me lleva a traducir «μόνος» como «en soledad» y no como «solo», pues de esta última manera plantearía una confusión entre adverbio y adjetivo.

 

 

 

 

 

*(Atenas-Grecia, 1957). Poeta y traductor. Licenciado en Ciencias Sociales y Periodismo por la Universidad de Varsovia (Polonia) y doctor por dicha universidad. Realizó también estudios de dirección de cine en la Escuela de Cine de Łódź (Polonia). Entre 1977 y 1999 trabajó en diversos periódicos y revistas de Atenas (Grecia). Ha publicado en poesía Sobre pezones y picos (“Υπέρ Θηλών και ραμφών”, Ειρήνη, 1983), Los negros pétalos del deseo (“Τα μαύρα μέταλλα του πόθου”, Μανούτιος, 1985), Superga espera (“Η Σουπέργκα περιμένει”, Κάβειρος, 1987, 1992· Το Ροδακιό, 1999), El cadáver de los días (“Το λείψανο των ημερών”, Κέδρος, 1994), Vida cerrada (“Ζωή κλεισμένη”, Το Ροδακιό, 2002, Βραβείο Ποίησης του περιοδικού “Διαβάζω” και Βραβείο Λάμπρου Πορφύρα Ακαδημίας Αθηνών), Imperdonable en los columpios en pleno mediodía  (“Αναπολόγητος στις κούνιες ντάλα μεσημέρι”, Το Ροδακιό, 2013, Βραβείο Νανάς Κοντού Ακαδημίας Αθηνών), El jardín extremo (“Ο ακρόκηπος”, Το Ροδακιό, 2017). A la vez, ha traducido (del inglés, del polaco y del turco) prosa, poesía y teatro de autores como Bruno Schultz, W.B. Yeats, Rudyard Kipling, James Joyce, Eugene O’Neill, Ömer Seyfettin, Wisława Szymborska y Zbigniew Herbert, entre otros.

Deja un comentario