Los poemas de esta breve muestra, fueron publicados, originalmente, como parte del poemario titulado Dendrarium (Scalino, 2017), que después fue traducido al inglés y publicado en ese idioma en 2019.

 

 

Por Alexander Shurbanov*

Traducción al español por Marco Vidal González**

Crédito de la foto el autor

 

 

7+1 poemas de Dendrarium (2017),

de Alexander Shurbanov

 

 

¡Ay, los juegos!

 

El follaje, todo junto hecho una montañita,

pasa el invierno en el jardín de la ciudad.

Dos niños junto al silente caminito

vi yo hoy revolcarse en él.

Hacia mí llegó volando su risa, aquella mezclada

con los trinos de su agradable cantar.

Dios mío, ¡qué bien se lo pasaban!

El follaje junto a ellos por todos lados susurraba.

Tantas manitas y piececitos:

pensarás que son todo un destacamento.

Casi me dieron ganas de estar allí

y revolcarme y jugar con los niños.

Pero me dije: todavía no es el momento,

por ahora jugamos a ser mayores.

 

 

 

El banco dinamitado

 

Naranjas maduras cuelgan por la calle

entre las ramas de los árboles

como lingotes de oro

esparcidos por un banco dinamitado.

Arrodillada bajo las ramas

en la acera

una mendiga

implora a los viandantes

por un triste céntimo

con su llanto.

Pero su oficio

no le dejaba tiempo

de elevar su mirada más alto

de donde estaban los brazos de las personas.

Aquellos brazos que pasaban

cerca de su llanto.

 

 

 

El árbol: aquél andrógino indestructible

Autoconcebido en la tierra frente a mi umbral

y autofertilizado:

mira, ya empieza a madurar

la primera fruta dorada

en la cima de su gloria verde.

Él solito.

No necesita nada más:

le basta con un poquito de sol,

lluvia

y compasión humana.

 

 

Con los árboles estoy en paz

A su lado me dirijo

después de cada batalla

como con los aliados

aquellos que sé que nunca me traicionarán.

Ellos me reciben siempre con pájaros.

No quieren nada de mí.

Su amor no pide explicaciones.

Es fraternal y taciturno.

No recuerdo

haberlo merecido.

 

 

 

Elección

 

Mi olfato,

como siempre tan inocente,

prefiere los gases

de la tilia que florece

al aroma del vehículo.

Pero como yo tomé el camino

y mi conciencia por aquí me llevaba,

a pesar de los consejos de los sentidos

yo ya hice mi elección

y sobre la raíz

dejé la bicicleta.

 

 

 

Otoño

 

Cada vez son menos las hojas de los árboles

frente nuestra ventana

cada vez más lejos

veo a nuestro hijo pequeño

cuando por la mañana desganado se arrastra hacia el colegio

mientras se gira con frecuencia para saludarnos.

 

El poeta Alexander Shurbanov en Photosynthesis Art Gallery (Sofía, 2019). Crédito de la foto Nadia Pavlova

 

 

Rama

 

Una rama frente a mi ventana

tiembla desesperada.

Antes de que haya levantado la vista

allí ha habido un pájaro.

 

 

 

El día era alegre

y el cielo, propio de abril, límpido.

El cerezo se puso

su sombrero blanco de encaje

y miles de pensamientos veloces

empezaron a trinar

en su caprichosa cabeza.

El cerezo no se empeñaba

en convertirse

en palmera o en baobab:

él estaba contento

de ser cerezo

y pensaba poner en sus orejas

cuando llegara el momento,

dos bolitas rojas,

dos gotas de su corazón.

Ya que no tenía nada que hacer

esta mañana

el cerezo fue

a pasearse por el cielo.

 

 

——————————————————————————————————————————

(poemas en su idioma original, búlgaro)

 

 

7+1 poemas de Alexander Shurbanov

 

 

Ех, игрите!

 

Шумата, събрана на купчина,

презимува в градската градина.

Две деца край тихата алея

днес видях да се търкалят в нея.

Долетя до мен смехът им, смесен

с трелите на звънка птича песен.

Боже, колко весело им беше!

Шумата край тях отвред шептеше.

Толкова ръчички и крачета –

ще помислиш, че са цяла чета.

Чак ми се прииска там с децата

да се търколя и аз в играта.

Но си рекох: още не е време,

засега играем на големи.

 

 

 

Взривената банка

 

Зрели портокали

висят сред клоните над улицата

като златни кюлчета,

пръснати от взривена банка.

Клекнала

под тях на тротоара,

просякинята

измолва с плач

по някой жалък цент

от минувачите.

Нейният занаят

не й оставя време

да вдигне поглед по-високо

от ръцете на човеците.

Ръце, които преминават

край плача й.

 

 

 

Дървото – този неизтребен андрогин!

Самозаченато в пръстта пред моя праг

и самооплодено –

ето вече връзва

първи златен плод

на връх зелената си слава.

Сам-самичко.

Не му е нужно нищо –

само малко слънце,

дъжд

и милосърдието на човека.

 

 

С дърветата съм в мир

Идвам при тях

след всяка битка

като при съюзници,

които няма да ме предадат.

Те ме посрещат неизменно с птици.

От мен не искат нищо.

Обичта им е

братска –

непитаща и мълчалива.

Не помня

да съм я заслужил с нещо.

 

 

 

Избор

 

Обонянието ми,

все тъй невинно,

предпочита газовете

на цъфтящата липа

пред уханието на автомобила.

Но понеже съм поел на път

и умът по този път ме води,

аз направих вече своя избор

въпреки съветите на сетивата

и над корена

поставих колелото.

 

El poeta Alexander Shurbanov en Photosynthesis Art Gallery (Sofía, 2019). Crédito de la foto Nadia Pavlova

 

Есен

 

Все по-редки са листата на дърветата

пред нашия прозорец –

все по-надалече

виждам малкия ни син,

когато сутрин крета към училище

и се обръща често-често да ни маха.

 

 

 

Клонка

 

Една клонка пред моя прозорец

трепка отчаяно.

Преди да повдигна очи

там е имало птица.

 

 

 

Денят бе весел

и небето – по априлски бистро.

Черешата

нахлупи бялата си

дантелна капела

и хиляди хвъркати мисли

зачирикаха

във вятърничавата й глава.

Черешата

не се напъваше да стане

палма или баобаб –

тя бе доволна от това,

че е череша

и ще закичи на ушите си,

когато дойде време,

по две червени топчета,

две капки от сърцето си.

Понеже нямаше какво

да прави тази сутрин,

черешата отиваше

да се разходи по небето.

 

 

 

 

 

*(Sofía-Bulgaria, 1941). Poeta, profesor y traductor. Ph.D. en Literatura inglesa por la Universidad de Sofía (Bulgaria) y doctor en Filología por la misma universidad. Se desempeñó, durante más de cuatro décadas, como catedrático de Literatura inglesa en la Universidad de Sofía (Bulgaria). Su trayectoria literaria ha sido reconocida con prestigiosos premios obtenidos en calidad de escritor, traductor e investigador. Sus traducciones incluyen las tragedias de Shakespeare y su versión al búlgaro de Hamlet ha sido puesta en escena durante los últimos cinco años en el Teatro Nacional de Bulgaria. Además tradujo Los cuentos de Canterbury de Chaucer, El Paraíso Perdido de Milton, la poesía y prosa de Coleridge y la poesía completa de Dylan Thomas. Ha publicado en poesía The Third Hand (1977), Forgotten Clouds (1983), A Place for Man (1987), Flowers of Frost (1994), The Ring of Time (1997), Frost-Flowers (Bilingual Bulgarian-English Collection, 2001), Beware: Cats (Bilingual Bulgarian-English Collection, 2001), Dove at My Window (2006), Reflections (2011), Foresun (2016) y Dendrarium (2017 y 2019), entre otros.

 

 

**(Sanlúcar de Barrameda-España, 1995). Poeta y traductor. Graduado en Lenguas modernas y sus literaturas con Mención en lenguas eslavas por la Universidad de Granada (España). Obtuvo el premio Mundos y Colores (2017) de la Asociación de Periodistas Hispanohablantes de Bulgaria por su blog literario La Tortuga Búlgara, donde escribe sobre lengua, literatura y cultura búlgaras. Fue finalista en la II Justa Poética Alexandre Amad por su poema “Tres maricas”. Publica regularmente en la revista literaria búlgara Нова социална поезия (Nueva Poesía Social). Se desempeña como traductor de poesía del búlgaro y del macedonio al español.

 

 

Hacer Comentario

Su dirección de correo electrónico no será publicada.